سخن آغازین
برای این نوشتار نیازی به مقدمه چینی نمی بینیم
نگرشی هرچند سطحی به سی سال گذشته، و آنچه بر سر همه ی ما ایرانیان آمده، چند موضوع بسیار مهم و حیاتی برای جامعه ی ایرانیان، چه در داخل و چه در خارج از مرزها را بوضوح روشن می کند. مواردی که اکثر هموطنانم بسادگی و یا حتی بی خیالانه از کنار آن رد میشوند، بدون اینکه بدانند این موارد تا چه اندازه برای آینده ی فرزندانمان و کشورمان مهم و حیاتی ست
این نشریه ی اینترنتی را می گشایم تا ناگفته هایی را که نه فقط در تمامی 30 سال گذشته، بلکه یکصد سال اخیر از گفتنش ابا کردیم، و یا اطرافیانمان سانسورمان کردند که نگوییم، بگویم و بگوییم.
من نویسنده نیستم و نمی توانم باشم، حرفهایم را بسیار ساده می نویسم، چون میخواهم درد ملتم را که درد همه ماست اینجا فریاد کنم. ناگفته ها باید گفته شود تا اگر عیب و ایرادی هست برطرف گردد. تا وقتی انتقاد انجام نشود، سازندگی نیز انجام نخواهد شد. مواردی را که بسیار مایلم در آغاز به آنها بپردازیم، یک به یک بصورت خلاصه یادآور میشوم: م
- یکی از مهمترین موضوع هایی که در سی سال گذشته بر من و بسیاری از هموطنانم روشن شد، دیکتاتور بودن همه ی ما ایرانیان است. اگر دیکتاتور نبودیم ، اگر خودخواه و خودبین نبودیم، اگر قدرت طلب نبودیم، و اگر فقط اندکی به آینده کشوری می اندیشیدیم که ادعای مبارزه برای آزادیش را داریم، مطمئن باشید که سالها پیش به پله ی اول آزادی رسیده بودیم
موضوع دیگر اینکه: همه چیز از خانواده بلند میشود. در خانه با پس گردنی زدن به فرزندمان نمی توانیم آزادیخواهی، آزادگی و احترام به حقوق دیگران را به او یاد دهیم. برای این کار لازم است که خود آزاده باشیم، حقوق فرزندمان را به او یادآور شویم، به حقوق او احترام بگذاریم و او را در جامعه کوچکمان، یعنی خانواده، برای زیستن در جامعه بزرگ، یعنی کشورمان آماده کنیم. م
عملکرد همه سیاستمدارانمان چه در داخل و چه در خارج، بخصوص علمکرد تمامی آن کسانی که ادعای سالها مبارزه برای آزادی ایران را دارند، نشان داد که نسل گذشته و نسل کنونی هنوز جرثومه استبداد و دیکتاتوری یکصد سال اخیر را در ذهن و قلب خویش یدک می کشند، و این یکی از عوامل بازدارنده ی ما ایرانیان در رسیدن به دموکراسی و آزادی است. حرف من اینست که وقتی در یک سازمان یا حزب سیاسی، رهبران نتوانند دموکراسی را اجرا کنند، و به شعارهایی ازقبیل اتحاد ایمان داشته باشند، چگونه خواهند توانست اگر برمسند قدرت نشستند، حافظ دموکراسی و آزادی مردم باشند؟! م
و ..... و... و... و هرآنچه که دانم و دانی. من همینجا از همه ی هموطنانم که دل در گرو عشق ایران و ایرانی دارند، میخواهم که حرفهای خودتان را برای این نشریه بفرستید تا شاید بتوانیم با کمک همدیگر جرقه ی آن انقلاب اجتماعی را که ملت ما و کشورما نیاز مبرم به آن دارد بزنیم. به امید دریافت حرفهای دل شما هموطنانم
نیازی به این نیست که نویسنده باشید یا بتوانید بنویسید، منهم نمی توانم بنویسم، اما به دلیل مسئولیتی که نسبت به ایران و ایرانی در قلب و روح و مغز خود دارم، هرآنچه که فکر میکنم به روی کاغذ می آورم، شما حتی اگر نمی خواهید بنویسید... صدای خود را ضبط کنید و برای من بفرستید تا دیگر هموطنانتان حرفهای شما را بشنوند، بلکه این راهی باشد که یکدیگر را به آگاهی برسانیم. باز هم تکرار مکینم که من به امید دریافت حرفهای دل شما هموطنانم هستم
رضا کیـا